Post

Er is nog steeds geen effectieve informatie over de VS en Iran. Gisteren bevestigde Iran dat het feedback van de VS had ontvangen, en nu is het tijd voor beide partijen om de voor- en nadelen af te wegen. Sterker nog, wat betreft de VS en Iran, is eerder gezegd dat beide partijen de vredes- en hardliner-facties moeten afwegen. Het hervatten van de onderhandelingen is eenvoudig, maar wat moeilijker is, is hoe je een reden kunt presenteren om jezelf als winnaar te presenteren. #伊朗收到美国反提案 blijven de verschillen tussen de VS en Iran bestaan. Momenteel geven mediaberichten aan dat eerder deze week, terwijl de VS en Iran met de VS communiceerden, Iran niet is gestopt met aanvallen en inmenging in de Straat van Hormuz, en de VS meldde zelfs dat Rubio de Iraanse delegatie had uitgezet. Of Rubio's incident nu waar is of niet, het is duidelijk dat hardliners binnen de VS en Iran moeilijk te onderdrukken zijn. Dus het zwijgen van Iran is eigenlijk een goede zaak. Het niet afwijzen van het Amerikaanse voorstel betekent dat de leiding de voor- en nadelen afweegt en een kans zoekt om als winnaar terug te keren naar de onderhandelingen. Aan de andere kant is het vermeldenswaard dat de media deze week herhaaldelijk hebben gemeld dat de energie-export in de Straat van Hormuz is teruggekeerd naar het niveau van voor de oorlog, maar dat de prijs van Brent niet effectief is gedaald . Duidelijk is dat de prijslogica van de energiemarkt = aanbodomgeving + kapitaalprijzen + geopolitieke risicopremie. Als de energie-export uit de Straat van Hormuz echt terugkeert naar het niveau van voor de oorlog en de situatie tussen de VS en Iran het stadium heeft bereikt waarop Iran reageert, waarom is Brents prijs dan nog steeds zo hoog? Het antwoord is eenvoudig: het marktvertrouwen in het herstel van de energieproductiegegevens van voor de oorlog + vertrouwen in de VS-Iran situatie blijft onvoldoende. Persoonlijk betwijfel ik zelfs of de zogenaamde energieproductie is teruggekeerd naar het niveau van voor de oorlog