拓哥

Web3黑奴 | 每日空投+撸毛攻略 | AI工具实战 | 专注帮你少走弯路，赚点小钱💰

1,6KVolgend

1,2Kvolgers

Feed

Wat betreft de handelsoorlog, er is echt geen winnaar als het eenmaal losbarst. Hoe hard men ook praat, uiteindelijk zijn het vaak de gewone mensen aan beide kanten die de rekening betalen door de invoerrechten. Neem bijvoorbeeld 2018, toen de VS invoerrechten op Chinese goederen hief, eerst 34 miljard dollar, later uitgebreid tot ongeveer 350 miljard dollar, met tarieven die stegen van 10% naar 25%. Veel mensen dachten toen dat dit de Chinese exporteurs zou raken, maar onderzoeken van onder andere de Federal Reserve Bank van New York en de Amerikaanse International Trade Commission toonden aan dat de kosten van de invoerrechten vooral bij Amerikaanse importeurs en consumenten terechtkwamen. De prijzen van meubels, elektrische apparaten, fietsen, kleding en meer die de VS uit China importeert, stegen, waardoor importeurs hun winstmarges moesten inperken of de kosten doorberekenden aan supermarkten en eindgebruikers. Ook China betaalde een prijs: de tegenmaatregelen met invoerrechten op Amerikaanse soja, varkensvlees en auto's leidden tot een terugval in de export naar de VS. De Amerikaanse sojaverkoop aan China daalde van ongeveer 12 miljard dollar in 2017 naar ongeveer 3 miljard dollar in 2018, waardoor boeren in het Midwesten afhankelijk werden van overheidssteun. Tegelijkertijd kregen Chinese exportbedrijven te maken met minder orders, dunnere winstmarges en druk op de werkgelegenheid. Beide kanten leden, maar op verschillende manieren. Een toeleveringsketen is geen kraan die je zomaar open of dicht draait. Veel mensen denken dat het verhogen van invoerrechten de productie meteen doet verplaatsen, maar in werkelijkheid is de toeleveringsketen een complex netwerk met vele lagen. Een smartphone, een elektrische auto of een airconditioner kan tientallen landen en duizenden leveranciers omvatten. Vietnam, Mexico en India hebben de afgelopen jaren weliswaar een deel van de assemblage overgenomen, maar veel onderdelen, grondstoffen en apparatuur worden nog steeds uit China gehaald. Apple, Tesla en Nike hebben geprobeerd hun productie te spreiden, maar China heeft een volwassen industriële cluster, een overvloed aan ingenieurs, havens en logistieke efficiëntie die niet makkelijk te kopiëren zijn. Tekorten aan chips en havenopstoppingen tijdens de pandemie bewezen dat als de toeleveringsketen wordt verstoord, het herstel maanden tot jaren kan duren. Invoerrechten veranderen alleen de kostenstructuur, ze maken de toeleveringsketen niet zo simpel als een kraan die je aan- of uitzet. Wat het nog ingewikkelder maakt, is dat een handelsoorlog kettingreacties veroorzaakt. Bedrijven proberen invoerrechten te omzeilen door via doorvoer, herkomstwijziging of herclassificatie te werken, wat leidt tot hogere nalevingskosten, voorraadkosten en onzekerheid. Consumenten zien prijsstijgingen, bedrijven aarzelen met investeringen, boeren en arbeiders ervaren orderfluctuaties. Het Internationaal Monetair Fonds, de Wereldbank en anderen waarschuwen herhaaldelijk dat handelsconflicten de wereldwijde economische groei vertragen. In 2019 daalde de wereldwijde PMI voor de maakindustrie tijdelijk onder het nulpunt, en de groei van het handelsvolume vertraagde duidelijk, wat voorbeelden zijn. Politici roepen makkelijk dat ze "gewonnen" hebben, maar als je de balans opmaakt, moeten GDP, werkgelegenheid, prijzen, aandelenmarkten en wisselkoersen allemaal de rekening betalen. Dus slogans roepen is makkelijk, de rekening maken is moeilijk. Invoerrechten zijn geen toverstaf, ze zijn meer als een boemerang die vroeg of laat terugkomt. Een handelsoorlog kent geen absolute winnaars, alleen wie het het langst volhoudt, wie het eerst een alternatief vindt en wie intern het beste buffervermogen heeft. Bewaar dit oordeel en kom er morgen op terug. Wat denken jullie dat deze ronde zal opleveren? Gaan beide partijen weer aan de onderhandelingstafel zitten, of wordt het een strijd waarbij ze tegelijk vechten en onderhandelen en het een langdurige oorlog wordt, of geeft een van de partijen het eerst toe onder binnenlandse druk? Deel gerust je mening.

De val van goud in september was niet gering, met een daling van 5,9% in één maand, wat in de afgelopen jaren als een 'harde' maandelijkse prestatie kan worden beschouwd. Op de markt zijn de drie factoren die de goudprijs drukken duidelijk: het rendement op Amerikaanse 30-jarige staatsobligaties is gestegen tot 5,62%, waardoor het risicovrije rendement hoog is; de Federal Reserve is hawkish geworden en de verwachtingen voor renteverlagingen zijn steeds verder naar achteren geschoven; de dollarindex is sterker geworden. Voor een niet-rendementdragend actief als goud wordt de opportuniteitskost van het aanhouden ervan ineens vergroot, waardoor speculatief kapitaal zich natuurlijk eerst terugtrekt. Bijvoorbeeld, elke stijging van het lange termijn Amerikaanse staatsobligatierendement leidt tot een herwaardering van de reële renteverwachtingen, wat resulteert in het afbouwen van hefboomlongposities, uitstroom uit goud-ETF's en een daling van netto longposities in futures, wat op korte termijn een paniekachtige correctie veroorzaakt. Maar het echt interessante is dat terwijl de goudprijs onder druk staat, centrale banken nog steeds kopen. De officiële goudreserves van China zijn al opgelopen tot 2346 ton, wat geen kortetermijnvoorraad is, maar een strategische allocatie op de nationale balans. Wereldwijd kopen centrale banken ook niet slechts een paar maanden goud: in 2022 was de netto aankoop ongeveer 1082 ton, in 2023 ongeveer 1037 ton, en in 2024 blijft het boven de 1000 ton, wat drie jaar op rij een hoog niveau is. Particuliere beleggers stappen uit, centrale banken stappen in, dit signaal is veelzeggender dan dagelijkse kaarsgrafieken. Want particuliere beleggers kijken meer naar sentiment, momentum en stoploss-niveaus; centrale banken kijken naar monetaire kredietwaardigheid, reserveverspreiding en koopkracht op lange termijn. Ze opereren op totaal verschillende tijdshorizonten. Mijn eigen aanpak is niet veranderd: ik jaag niet op shortposities en ik spring niet overhaast op een bodem. Na een scherpe daling zijn er twee dingen waar ik het meest voor vrees: ten eerste dat men bij een doorbraak short gaat, maar dan short zit op een tijdelijk dieptepunt; ten tweede dat men bij een herstel denkt dat de bodem bereikt is en erin duikt, maar dan wordt misleid door een valse opleving. Vooral een V-vormige ommekeer is een van de meest voorkomende vormen van valse opleving — eerst een snelle terugval die degenen die de rally misten angstig maakt en degenen die willen instappen enthousiast, gevolgd door een tweede daling. Waarom haast maken? Wacht tot het volledig is gedaald, wacht tot de trend zich herstelt, wacht tot de gemiddelden, momentum en kapitaalstromen weer sterker worden, dan is het niet te laat om bij te kopen. Minder winst in de beginfase ruil je in voor meer zekerheid en een stabielere beleggingshouding. Op de lange termijn is goud dit jaar tot nu toe met 8,1% gestegen, de grote trend is niet slecht. De daling van 5,9% in september is binnen de jaartendens meer een stresstest dan een trendbreuk. Het probleem is nooit of goud een langetermijnlogica heeft, het probleem is of je het kunt vasthouden. Te zware posities kun je niet vasthouden, te veel hefboom ook niet, en dagelijks de markt volgen helpt ook niet. Dus nu is het beter om rustig te observeren: centrale banken kopen als steun, rente en de Federal Reserve drukken, in de strijd tussen long en short is de bodem vaak geen punt maar een gebied. Wat denk jij ervan?