拓哥

Web3黑奴 | 每日空投+撸毛攻略 | AI工具实战 | 专注帮你少走弯路，赚点小钱💰

1,6 tys.Obserwowane

1,2 tys.obserwujący

Feed

Wojna handlowa to sprawa, w której naprawdę nie ma zwycięzców. Niezależnie od tego, jak twardo się mówi, po nałożeniu ceł ostatecznie płacą za to zwykle obywatele obu stron. Na przykład w 2018 roku Stany Zjednoczone nałożyły cła na chińskie towary, najpierw na 34 miliardy dolarów, a potem stopniowo zwiększyły je do około 350 miliardów dolarów, podnosząc stawkę z 10% do 25%. Wiele osób myślało wtedy, że to chińscy eksporterzy będą płacić, ale badania Rezerwy Federalnej w Nowym Jorku i Amerykańskiej Komisji Handlu Międzynarodowego wykazały, że koszty ceł ponoszą głównie amerykańscy importerzy i konsumenci. Ceny mebli, sprzętu elektrycznego, rowerów i odzieży importowanych z Chin wzrosły, a importerzy musieli albo zmniejszyć swoje marże, albo przenieść koszty na supermarkety i końcowych konsumentów. Po chińskiej stronie też nie było bez kosztów – odwetowe cła nałożone na USA spowodowały spadek eksportu amerykańskiej soi, wieprzowiny i samochodów. Eksport soi do Chin spadł z około 12 miliardów dolarów w 2017 roku do około 3 miliardów dolarów w 2018 roku, a rolnicy z regionu środkowego zachodu mogli liczyć tylko na rządowe dopłaty. Jednocześnie chińskie firmy eksportowe musiały zmagać się ze spadkiem zamówień, zmniejszeniem zysków i presją na zatrudnienie. Obie strony odczuły ból, choć w różnych miejscach. Łańcuch dostaw to nie kran, który można po prostu zakręcić lub odkręcić. Wiele osób myśli, że nałożenie ceł natychmiast przeniesie produkcję, ale w rzeczywistości łańcuch dostaw to złożona sieć zagnieżdżonych elementów. Jeden telefon, samochód elektryczny czy klimatyzator może obejmować dziesiątki krajów i tysiące dostawców. Wietnam, Meksyk i Indie faktycznie przejęły część montażu, ale wiele komponentów, surowców i urządzeń nadal trzeba kupować w Chinach. Apple, Tesla i Nike próbowały dywersyfikować produkcję, ale Chiny mają dojrzałe klastry przemysłowe, dostęp do inżynierów, porty i efektywną logistykę, których nie da się łatwo skopiować. Niedobór chipów i zatory w portach podczas pandemii pokazały, że przerwanie łańcucha dostaw może oznaczać miesiące, a nawet lata na jego odbudowę. Cła zmieniają tylko strukturę kosztów, nie sprawiają, że łańcuch dostaw działa jak kran, który można w każdej chwili zakręcić lub odkręcić. Co gorsza, wojna handlowa wywołuje reakcje łańcuchowe. Firmy, by ominąć cła, mogą wybierać tranzyt przez inne kraje, zmieniać miejsce produkcji lub dzielić kategorie towarów, co zwiększa koszty zgodności, magazynowania i niepewność. Konsumenci widzą podwyżki cen, firmy wahają się z inwestycjami, a rolnicy i pracownicy doświadczają wahań zamówień. Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Bank Światowy i inni wielokrotnie ostrzegali, że tarcia handlowe hamują globalny wzrost gospodarczy. W 2019 roku globalny wskaźnik PMI dla przemysłu spadł poniżej granicy wzrostu i spadku, a tempo wzrostu handlu wyraźnie zwolniło – to przykłady. Politykom łatwo jest krzyczeć „wygraliśmy”, ale gdy przychodzi do rozliczeń, każdy musi ponieść koszty w PKB, zatrudnieniu, cenach, giełdzie i kursach walut. Dlatego łatwo jest rzucać hasła, ale trudniej liczyć koszty. Cła to nie różdżka magiczna, bardziej przypominają bumerang, który prędzej czy później wróci. Wojna handlowa nie ma absolutnych zwycięzców, są tylko ci, którzy lepiej wytrzymają, szybciej znajdą alternatywy i mają silniejsze wewnętrzne bufory. Zachowajcie to osądzenie i wróćcie jutro, by je zweryfikować. Jak myślicie, jak zakończy się ta runda? Czy obie strony wrócą do stołu negocjacyjnego, czy będą walczyć i negocjować jednocześnie, przeciągając konflikt, albo któraś strona podda się pod presją wewnętrzną? Zapraszam do podzielenia się swoimi opiniami.